“บ้าน” คุ้มพระเอกครบสูตร เปิดซิงจอเงินเล่นบทหนุ่มยันแก่
“บ้าน-ฆนัท โรจนัย” ดาวรุ่งจากจอแก้วและแวดวงโฆษณากระโดดมาเปิดซิงจอเงินครั้งแรกในภาพยนตร์แนวรักโรแมนติก-คอมเมดี้เรื่อง "367 วัน Him and Her" ที่เจ้าตัวถือว่าได้บทที่ท้าทายความสามารถต้องเล่นเป็นพระเอกตั้งแต่วัยรุ่นยันแก่เลย
“ตอนที่ผมรับงานโฆษณาของโค้กอยู่ แล้วทางพี่ไวท์ (ถิรวัตน์ ผดุงการ ) ผู้กำกับเห็นผมเลยติดต่อกับทางต้นสังกัดโพลีพลัสแล้ว พอได้ลองแลกเปลี่ยนทัศนะคติตแล้วอ่านบทดู พี่ไวท์ก็ถามผมว่าสนใจอยากเล่นหนังไหมแนวนี้มั้ย พอได้มีโอกาสกลับไปอ่านบทได้ระยะหนึ่งก็มาตอบพี่เขาว่าบทน่ารักมากเลยพี่ แล้วก็ตอบตกลงรับเล่นหนังเรื่องนี้ครับ”
เตรียมตัวยังไงบ้างหลังตกลงรับเล่นบทเฮดแล้ว ?
“ทำความเข้าใจกับบทที่ได้รับทั้งคาแร็คเตอร์,หาเหตุผลว่าทำไมเฮดเขาเป็นแบบนี้ จนให้เข้าใจ และรู้จักให้มากที่สุด เหมือนเฮดเป็นเพื่อน, เหมือนคนสนิท ซึ่งตอนที่ศึกษาบทปุ๊บก็รู้เลยว่ามีฉากร้องไห้ ,ดราม่าเยอะทีเดียว อย่างบางซีนผมก็มีสะดุดนะ เอะ ! แบบนี้ไม่เคยเล่นละทำยังไง ไม่เคยร้องหรือเสียใจมากมายขนาดนั้น ผมเองถือว่าโชคดีทีมงานให้ผมได้เข้าคลาสเรียนแอคติ้งเพิ่ม และก็มีครูมาแนะนำ ว่าถ้าเจอบทแบบนี้จะต้องเล่นอย่างไง กับฉากที่ต้องเข้าแสดงครับ นี่ยังไม่นับรวมต้องตระเวนไปถ่ายทำตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ อีกมากมายซึ่งนอกจากได้จะได้ทักษะการทำงานแล้วยังถือว่าโอกาสท่องเที่ยวเปิดโลกทัศน์ไปในตัวด้วย”
เล่นเรื่องนี้คุ้มเลยได้แอ็คติ้งทุกบทบาทด้วย ?
“ถือว่าคุ้มนะครับ..เพราะตอนแรกที่อ่านบท ยังตีบทบาทของเฮดไม่ออกเลยครับ ว่าเขาเป็นคนร่าเริงสดใสครับ ขี้เล่น สนุกสนาน ไม่เจ้าชู้รักเดียวใจเดียวเลย แล้วก็เป็นคนเชื่อมั่นในเรื่องความรักครับ เรื่องของเฮดถูกเล่าตั้งแต่วัยเด็กเลยว่าเป็นยังไงมีแฟนหรือเปล่า แล้วทำไมต้องเลิกกัน เพราะนางเอกไปต่างประเทศแต่เฮดยังอยู่เมืองไทย เพราะระยะทางเลยทำให้ต้องไกลกัน แต่ด้วยความที่เฮดเองยังรักนางเอกอยู่ก็เก็บโน้นนี่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนางเอกไว้แบบไม่เสื่อมคลาย คือบทที่ทราบก็ต้องเล่นทั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่นแล้วก็เข้ามหาวิทยาลัย แล้วจนถึงตอนที่แก่เลย แล้วก็มีฉากร้องไห้ หรือดราม่าอีกก็ยากดับเบิ้ลเลย เพราะตอนแรกรู้สึกว่ายังเล่นดราม่าไม่ได้ดีนัก พอเข้าฉากจริงๆมีครูมาคอยช่วยทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นแล้วก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกกลัวร้องไห้ไม่ได้ แต่พอผ่านฉากนั้นมาเริ่มรู้เทคนิคการร้องไห้เป็นเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครที่เล่นได้มากขึ้น”
